Bu artıq strategiya deyil. Bu, vəd edilən qələbənin niyə gəlmədiyini izah edə bilməyən insanların isterikasıdır.

Əvvəl rusiyalılara deyirdilər ki, Ukrayna “öz-özünə dağılacaq”. Sonra - hər şeyin tez bitəcəyini söyləyirdilər. Ardınca - “biz hələ heç nəyə başlamamışıq” dedilər. İndi isə ağılsızlığın həddi taktiki nüvə silahı barədə söhbətlərə qədər qaldırılıb. Yəni lovğalıqdan nüvə ümidsizliyinə gedən yol deqradasiya dərsliyində yazıldığı kimi keçilib.

Bu məntiqdə ən rüsvayçı məqam reallığı sıfırlamaq cəhdidir.

Belə çıxır ki, yüz minlərlə ölən və yaralanan - hələ müharibə deyil.

Səfərbərlik - müharibə deyil.

Dağıdılmış şəhərlər - müharibə deyil.

Xəritədən silinmiş kəndlər - müharibə deyil.

Nəhəng hərbi xərclər - müharibə deyil.

Yandırılmış minlərlə texnika da, görünür, müharibə deyil.

Bəs onda bu nə idi? Fəlakətin baş məşqi?

“Yarım güclə müharibə” söhbətləri qələbə üçün yox, rüsvayçılığı ört-basdır etmək üçün lazımdır. Çünki açıq həqiqəti etiraf etmək mümkün deyil: vəd edilən blitskriq baş tutmadı, Ukrayna sınmadı, Qərb dağılmadı, Rusiya maşını isə özünün asan gəzinti kimi təqdim etdiyi müharibədə ilişib qaldı.

Elə burada təbliğat üçün xilasedici formul ortaya çıxır: “biz sadəcə hələ başlamamışıq”.

Çox rahatdır.

Məqsədlərə çatmayıblar - çünki başlamayıblar.

İnsanları itiriblər - çünki əsas zərbəni saxlayıblar.

Cəbhədə ilişiblər - çünki humanistlik göstəriblər.

Səhv hesablayıblar - çünki guya çox yumşaq davranıblar.

Bu, hərbi analitika deyil. Bu, həqiqəti deməyin mümkün olmadığı auditoriya üçün siyasi psixoterapiyadır.

Daha təhlükəlisi odur ki, bu koordinatlar sistemində “əsl müharibə” getdikcə daha çox ordunun effektivliyi, komandanlığın keyfiyyəti, logistika, sənaye və strategiya deyil, nüvə zərbəsi anlamına gəlir. Yəni adi raketlər, artilleriya, aviasiya bombaları və dağıdılmış şəhərlər böyüklük hissi üçün artıq kifayət etməyəndə, üfüqdə göbələk buludları fantaziyası işə düşür.

Amma nüvə silahı sehrli çubuq deyil. O, komandanlığın fiaskolarını düzəltməyəcək. Ölənləri geri qaytarmayacaq. Məhv edilmiş texnikanı bərpa etməyəcək. Ərazilər üzərində nəzarəti təmin etməyəcək. Motivasiya problemini həll etməyəcək. Beynəlxalq nəticələri ləğv etməyəcək. Siyasi məğlubiyyəti qələbəyə çevirməyəcək.

Əvəzində başqa şey verəcək: yeni kütləvi qurbanlar, zəhərlənmiş torpaqlar, son mənəvi süqut və nəticələrini artıq heç kimin idarə edə bilməyəcəyi eskalasiya təhlükəsi.

Məhz buna görə bütün bu çağırışlar güc nümayişi kimi yox, acizliyin etirafı kimi görünür.

Dövlət öz qələbəsinə əmindirsə, illərlə niyə “hələ başlamadığını” izah etmir. Ordu adi vasitələrlə məqsədlərə çata bilirsə, ona nüvə şantajı barədə söhbətlər lazım olmur. Strategiya işləyirsə, onu isterika ilə əvəz etmirlər.

Rusiyalı “strateqlər” çox göstərici bir marşrut keçiblər: “o Ukrayna nədir ki” fikrindən - “nüvə silahı olmadan heç cür alınmır” nöqtəsinə qədər. Bu, düşüncənin təkamülü deyil. Bu, hər uğursuzluğu daha böyük miqyaslı təhdidlə batırmağa çalışdıqları uçuruma yuvarlanmaqdır.

Əsas həqiqət budur: “yarım güclə döyüşürük” şüarı gücdən danışmır. Bu, artıq bütün gücləri ilə döyüşdüklərini, amma cəmiyyətə vəd edilən nəticənin olmadığını etiraf etmək qorxusundan danışır.

Və “son arqument” barədə söhbətlər nə qədər gur səslənirsə, bir o qədər aydın görünür: arqumentlər çoxdan bitib.

visiontv.az